O κήπος του Προφήτη

Να λυπάσαι το έθνος όπου ρούχα φορεί που δεν ύφανε το ίδιο.Ψωμοτρώει από στάρι που εκείνο δεν θέρισε το κρασί του δεν γίνηκε από τις δικές του πατούσες. 

Να λυπάσαι το έθνος που δοξάζει μ' εγκώμια τον ταμπούκο σαν ήρωα και τον κατακτητή με την κίβδηλη λάμψη θεωρεί ευεργέτη.
Να λυπάσαι το έθνος που αψηφά τους κινδύνους μονάχα στα ονειράτα και πάλι κιοτεύει το πρωί σαν ξυπνήσει.
Να λυπάσαι το έθνος που υψώνει φωνή σε κηδείες μονάχα και φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία και δεν σηκώνει παρά μόνο αν ίσως ο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και κουτσούρι.
Να λυπάσαι το έθνος που έχει πολιτικό την αλεπού, τον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό του και ποθ η τέχνη του είναι τέχνη πιθηκισμού και μπαλωμάτων.
Να λυπάσαι το έθνος που δέχεται κάθε νέο αφέντη με σάλπιγγες και τον διώχνει πνιγμένο στα "γιούχα" για να φέρει τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.
Να λυπάσαι το έθνος που οι σοφοί του από χρόνια βουβάθηκαν και οι σπουδαίοι του άνδρες είναι ακόμη στην κούνια.

Χαλίλ Γκίμπραν