"Οι αποδημητικές καλημέρες"

Άρχισε ψύχρα

Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση. 

Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη

ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή. 

Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν

Ζέστες, η διάθεση για φως,

λόγια, πουλιά,

πλαστογραφία ζωής. 

Γονιμοποιούνται κάθε βράδυ τα φεγγάρια

πολλοί διάττοντες έρωτες 

ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα. 

Τώρα η γνωστή ψύχρα 

κι όλα φεύγουν

ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως. 

Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια, 

η μία ερήμωση τραβάει πίσω την άλλη 

με λύπη αυτοδίδακτη.

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση

κι από τις καλημέρες σου. 

Τα παράθυρα ενδίδουν.

Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια, 

άλλοι λες ως την άνοιξη

άλλοι φοβούνται δια βίου. 

Και εσύ τι κάθεσαι; 

Καιρός να μπεις και εσύ στα αλλαγμένα. 

Να γίνεις ότι αναρωτιόμουν πέρσι: 

"Ποιος ξέρει τ' άλλο μου φθινόπωρο;"

Καιρός να γίνεις "τ' άλλο μου φθινόπωρο".

Άρχισε ψύχρα. 

Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας. 

Κική Δημουλά