Restless

Καθώς γράφω αυτό το γράμμα, το αεράκι του ωκεανού μου δροσίζει το δέρμα. Του ίδιου ωκεανού που σύντομα θα γίνει ο τάφος μου. Μου λένε πως πεθαίνω ήρωας. Ότι η ασφάλεια και η τιμή της πατρίδας μου είναι η ανταμοιβή για τη θυσία μου. Προσεύχομαι να έχουν δίκιο. 

Το μόνο που μετανιώνω στη ζωή είναι που δεν σου είπα πως νιώθω. Εύχομαι να ήμουν πίσω στο σπίτι, να σου κρατούσα το χέρι, να σου έλεγα ότι σε αγάπησα, μόνο εσένα από τότε που ήμουν παιδί. Αλλά δεν είμαι. Το βλέπω τώρα ότι ο θάνατος είναι εύκολος. Η αγάπη είναι το δύσκολο. Καθώς το αεροπλάνο μου θα κάνει βουτιά δεν θα δω τα πρόσωπα των εχθρών. Αντί για αυτό θα δω τα μάτια σου, σαν μαύρες πέτρες παγωμένες στο βροχόνερο. Μας λένε να φωνάζουμε "Μπανζάι" καθώς πέφτουμε στο στόχο μας. Αντί για αυτό θα ψιθυρίσω το όνομά σου. Και στο θάνατο, όπως και στη ζωή, θα παραμείνω για πάντα δικός σου.